Sunday, October 27, 2024

धम्माची वाटचाल धर्माकडे...?

  

मागच्या आठवड्यात बौद्ध समाजाचा एक मित्र कार्यालयात आला होता. त्याच्यासोबत गप्पागोष्टी होत असताना माझे लक्ष त्याच्या हातावर बांधलेल्या पांढऱ्या धाग्यावरती गेले. मित्र बौद्ध आहे. कोणतेही कर्मकांड बौद्ध लोकात होत नाही म्हणून उत्सुकतेने त्याला पांढरा धागा मनगटावर का बांधला? याचे कारण विचारले. मित्राने सांगितले वर्षावास सुरू होता. त्यानिमित्त भंतेजींना आम्ही घरी बोलाविले होते आणि पूजापाठ झाल्यावर भंतेजींनी घरातील सर्व सदस्यांच्या हातावर हा पांढरा धागा बांधला. या धाग्यामुळे निगेटिव्ह गोष्टींपासून संरक्षण होईल, असे भंतेजींनी कुटुंबातील सर्वांना धम्मदेसना देतेवेळी सांगितले. त्यामुळे माझ्या कुटुंबातील सर्वांनीच मनगटावर पांढरा धागा बांधून घेतला आहे असे उत्तर मित्राने दिले.   

      नुकताच ६८ वा धम्मचक्र प्रवर्तन दिन आपण मोठ्या उत्साहात साजरा केला. बाबासाहेबांनी बौद्ध धम्म हा विज्ञानवादी धम्म आहे म्हणून त्याचा स्वीकार केला अशी अनेक भाषणे ऐकली.अनेक लेख आम्ही वाचले. मागील ६८ वर्षांत आम्ही खरंच बौद्ध झालो आहोत काय? की केवळ बौद्ध असल्याचा देखावा करीत आहोत हा प्रश्न आज प्रत्येकाने स्वतःला विचारणे गरजेचे झाले आहे. कारण आम्ही केवळ आमची बाह्य प्रतीके बदलली आहेत. आमचे आचार-विचार हे बुद्धाच्या विचारांचे नाहीत. देव-देवतांचे फोटो काढून देव्हाऱ्यात आम्ही बुद्धाला आणि बाबासाहेबाला बसविले. पांढरे कपडे घालू लागलो. काळया मंगळसूत्राच्या जागी पांढरे मंगळसूत्र आले. गळ्यात काळया दोऱ्यात साईबाबाचे फोटो असायचे त्याच्या जागी आता बुद्धाचा फोटो आला आहे. आम्ही थोडक्यात देव बाजूला ठेवले आणि त्याच्या जागी बुद्धाला आणि बाबासाहेबाला देव केलं आणि त्यांची पूजाअर्चा सुरू केली. थोडक्यात आमचा मेंदू आजही हिंदू धर्माच्या गुलामगिरीत अडकून पडलेला आहे. बाबासाहेबांनी आम्हाला बुद्ध नेमका कशासाठी दिला हेच अजून समजून आलं नाही. जन्म,वाढदिवस,लग्न,मृत्यू या कार्यक्रमात केवळ त्रिसरण पंचशील आणि इतर काही गाथा म्हणणे म्हणजेच बौद्ध होणे एवढेच आम्हाला माहित आहे. आम्हाला त्या गाथांचा, त्रिसरणांचा, पंचशीलाचा अर्थही माहित नाही. आम्ही केवळ भक्ती भावाने डोळे बंद करून हे सर्व करीत आहोत आणि स्वतःला बौद्ध म्हणवून घेत आहोत. त्यात आता मनगटावर पांढरा धागा बांधण्याचा प्रकार सुरू झाला.       

        भंते हातावर पांढरा धागा बांधून देत आहेत म्हणून तो आम्ही बांधून घेत आहोत. आमच्यापैकी कुणालाही भंतेना प्रश्न विचारू वाटत नाही का? हिंदू लोक मनगटावर लाल धागा बांधतात त्याला आम्ही कर्मकांड मानतो आणि त्याचा कडाडून विरोध करतो. त्यांची चेष्टा करतो. मग जेव्हा आम्ही बौद्ध आमच्या मनगटावर पांढरा धागा बांधतो तेव्हा हे कर्मकांड नव्हे काय? तथागताने ४५ वर्ष लोकांच्या कल्याणाचा धम्म लोकांना वाटला. त्याचा प्रचार प्रसार केला. या ४५ वर्षात तथागतांनी कोणत्या भंतेच्या किंवा कोणत्या उपासकाच्या मनगटावर पांढरा धागा बांधला ते सांगा.   

      धागा शरीरावर बांधला जाईल. मनाचे काय? मनावर काय बांधाल? बुद्धाने माणसाच्या मनाला वळण लावण्याचे काम केले आहे.धागा बांधल्याने व्यक्तिमत्त्व बदलेल काय? धागा बांधून बुद्ध धम्माचा प्रसार होणार आहे काय? धागा बांधून घेतल्याने उपासक शीलवान,प्रज्ञावान होणार आहे काय?धम्म प्रसार करण्यासाठी खरंच हातावर धागा बांधणे गरजेचं आहे काय?     

      ज्या गोष्टीला तथागताने विरोध केला त्याच गोष्टी पुन्हा तथागतांच्या धम्मामध्ये घुसविल्या जात आहेत.अज्ञान, विषमता, तुच्छता, अंधश्रद्धा यांचा अंधार जाळण्याचे मोठे कार्य बुद्धांनी केले. बुद्धाने ईश्वर मानला नाही. आत्मा मानला नाही. धर्म,संप्रदाय, ईश्वर,आत्मा, स्वर्ग - नरक परलोक, पूर्वजन्म,पुनर्जन्म यांच्या संकटात सापडलेल्या समाजाला त्याने त्या संकटातून बाहेर काढण्याचा कार्यक्रम राबविला. माणसाला माणसाशी जोडण्याचे काम बुद्धाने केले. तर्कनिष्ठ, बुद्धिवादी, विज्ञानवादी मार्ग त्याने समाजाला सांगितला. आपण प्रेषित आहोत, अवतार आहोत,देव आहोत असा आणि माणसांच्या बुद्धीचा अवमान होईल,ती नाकारली जाईल किंवा तिची गळचेपी होईल असा कोणताही देखावा बुद्धाने उभा केला नाही. बुद्ध तत्त्वज्ञाच्या हिमतीने बोलत होता. सत्याला सत्याचीच शक्ती असावी. त्याला कोणताही अंधश्रद्धेचा, दैवीवादाचा पांगुळगाडा नको होता. बुद्ध स्पष्ट, सरळ, सुबोध अशा पद्धतीने लोकांशी बोलत होता.त्यांना सत्य सांगत होता.   बुद्धाच्या नंतर महायानाने बुद्धाला ईश्वर केले. त्याची भक्ती सुरू केली. बुद्धाच्या मूर्तीची पूजा सुरू केली. बुद्ध पुण्य देणारा, पाप नष्ट करणारा देव ठरला. महायनाने बुद्ध नावाच्या तत्त्वज्ञ माणसाला दैवी रूप देऊन त्याचा देव करून टाकला. आणि हाच दैवी रूपवाला बुद्ध अनेक ठिकाणी पोहोचला.आज जो बुद्ध सांगितला जातोय तो महायानवाला बुद्ध सांगितला जातोय.    

        एक गोष्ट ध्यानात घ्यावी लागेल ती म्हणजे बाबासाहेबांनी पारंपारिक बुद्धाशी आपले नाते जोडले नाही.त्यांनी आपल्याला 'ओरिजनल असा बुद्ध' दिला आहे आणि त्याचेच नाव 'नवयान' आहे. परंतु दुर्दैवाने मूळ बुद्ध आज कोणीच सांगत नाही.   आज बुद्धाचा पंचशील, अष्टांगिक मार्ग साध्या, सरळ सोप्या भाषेत का सांगितला जात नाही? किती भंते बाबासाहेबांच्या 22 प्रतिज्ञा वर धम्मदेसना देतात? किती भंते बाबासाहेबांचा नवयान बुद्ध मांडतात.हाताच्या बोटावर मोजता येतील एवढेच भंते मूळ बुद्ध मांडत आहेत त्याचा प्रचार प्रसार करीत आहेत.     

       जो कोणी बुद्धाच्या धम्माचा प्रचार करीत आहे असे सांगून तर्कवादावर, बुद्धीवादावर न पटणारा बुद्ध सांगत असतील तर तो बुद्ध मूळ बुद्ध नसून तो महायान बुद्ध आहे असे ओळखावे.हिंदू प्रतीके वेगळ्या रूपात, रंगात स्वीकारून बौद्ध होता येणार नाही त्यासाठी अंतर्मनातून बौद्ध व्हावे लागेल. प्रज्ञा, मैत्री, करुणा यांचा स्वीकार करून ते आचरणातही आणावे लागेल.     

       धम्माची धर्माकडे होत असणारी वाटचाल रोखायची असेल तर बाबासाहेबांचा नवयान समजून घेण्याशिवाय पर्याय नाही.


-आयु. बुद्धजय सुशीलादेवी अण्णासाहेब भालशंकर

मो.९९६०३७२७३६

Wednesday, June 26, 2024

सामाजिक लोकशाहीचा आधारस्तंभ

 

महाराष्ट्राला सामाजिक न्यायाची दिशा दाखवून महाराष्ट्राला पुरोगामी बनविण्यात ज्यांचा मोठा आहे त्यात शाहू महाराजांचे नाव अग्रेसर आहे. म. फुले यांच्या नंतर पुरोगामी विचारांची धुरा ज्यांनी आपल्या खांद्यावर घेतली आणि महाराष्ट्राला नव्हे तर देशाला एक नव्या क्रांतिकारी विचारांची देण दिली ते म्हणजे शाहू महाराज. आज त्यांची जयंती.
       राजर्षी शाहू हे खरे लोकशाहीवादी आणि समाजसुधारक मानले जातात. शाहू महाराज हे एक सक्षम राज्यकर्ते होते. त्यांच्या राजवटीत त्यांनी अनेक पुरोगामी धोरणे यशस्वीपणे राबवली. १८९४ मधील त्यांच्या राज्याभिषेकापासून ते १९२२ मध्ये त्यांच्या निधनापर्यंत त्यांनी राज्यातील मागास जातींतील लोकांसाठी काम केले. जात-पंथाची पर्वा न करता सर्वांना प्राथमिक शिक्षण देणे हे त्यांचे सर्वात महत्त्वाचे प्राधान्य होते.

शिक्षण प्रसाराचे कार्य : -    
शाहू महाराजांनी बहुजन समाजात शिक्षणप्रसार करण्यावर विशेष भर दिला. त्यांनी कोल्हापूर संस्थानात प्राथमिक शिक्षण सक्तीचे व मोफत केले. तसा कायदाच त्यांनी बनविला.  ५०० ते १००० लोकवस्तीच्या गावांमध्ये शाळा काढल्या. मागास जातीतील विद्यार्थ्यांना शिक्षण घेणे सुकर व्हावे यासाठी त्यांनी वसतिगृहे सुरु केले.उपाशी पोटी शिक्षण घेता येणार नाही म्हणून  विद्यार्थ्यांच्या जेवणाची व्यवस्था केली. (Mid Day Meal - ही संकल्पना महाराजांनी सुरु केली.)  एवढं करूनही जे पालक आपल्या मुलांना शाळेत पाठविणार नाहीत त्यांना त्यांनी महिन्याला १ रु. दंड आकारण्यास सुरुवात केली.
     केवळ शिक्षण देऊन चालणार नव्हते तर शिक्षणाचा फायदा असृपश्य वर्गास झाला पाहिजे म्हणून मोक्याच्या जागेवर त्यांच्या नेमणुका केल्या आणि त्यांना सामाजिक प्रतिष्ठा कशी प्राप्त होईल हे महाराजांनी पाहिले. अस्पृश्य सुशिक्षित तरुणांची तलाठी म्हणून नेमणूक केली.
    स्त्री शिक्षणाचा प्रसार व्हावा म्हणून त्यांनी राजाज्ञा काढली.मुलींच्या नोकरीची सोयही त्यांनी केली.  डॉक्टर झालेल्या मुलीला त्यांनी नगरपरिषदेच्या दवाखान्याची प्रमुख बनविले.


अस्पृश्य जातींना स्वावलंबी बनविण्यासाठी प्रयत्न :
अस्पृश्यांच्या आर्थिक स्थितीत सुधारणा करण्याच्या उद्देशाने शाहू महाराजांनी अस्पृश्यांना स्वावलंबी बनवण्याचे ठरवले. त्यासाठी अस्पृश्यांना स्वतंत्र व्यवसाय करण्यास प्रोत्साहन दिले, दुकाने, हॉटेल्स काढण्यासाठी प्रोत्साहन दिले तसेच आर्थिक मदत देखील देऊ केली. अस्पृश्यांना शिवण यंत्रे देऊन स्वतंत्र व्यवसाय करण्यास प्रोत्साहन दिले. राजवाड्यातील कपडे त्यांच्याकडून शिवून घेण्यास सुरुवात केली.  गंगाधर कांबळे या महार समाजातील व्यक्तीस कोल्हापुरात मध्य वस्तीत चहाचे दुकान काढून दिले. अस्पृश्यांना समाजात प्रतिष्ठा प्राप्त व्हावी म्हणून त्यांनी अस्पृश्य वर्गातील पैलवानांना सरदार, अभंग,पंडित अशा पदव्या दिल्या .

राखीव जागांची तरतूद :
मागासलेल्या लोकांना प्रगतीच्या प्रवाहात आणावयाचे असेल तर त्यांच्यासाठी राखीव जागांची तरतूद केली पाहिजे. हा व्यापक दृष्टिकोन डोळ्यासमोर ठेवून  १९०२ मध्ये कोल्हापूर संस्थानात मागास जातींना ५० टक्के जागा राखीव राहतील अशी घोषणा केली आणि त्याची लागलीच अंमलबजावणी केली. त्यांच्या या निर्णयास उच्च वर्गातून कडाडून विरोध झाला. मात्र शाहू महाराजांनी या विरोधाला भीक घातली नाही. महाराजांचा हा निर्णय अस्पृश्य वर्गाच्या जीवनात क्रांती करणारा ठरला. महाराजांचे हेच धोरण भारताच्या संविधानात डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी मांडले आणि अस्पृश्य वर्गास स्वाभिमानाचे जगणे प्राप्त झाले. 

क्रांतिकारी कायदे :
सार्वजनिक विहिरी, सार्वजनिक इमारती इत्यादी ठिकाणी (तत्कालीन) अस्पृश्यांना समानतेने वागवावे असा आदेश त्यांनी कोल्हापूर संस्थानात काढला. १९१७ साली त्यांनी पुनर्विवाहाचा कायदा करून विधवाविवाहाला कायदेशीर मान्यता मिळवून दिली. तसेच त्यांनी देवदासी प्रथा बंद करण्यासाठीही कायद्याची निर्मिती केली. बहुजन समाजाला राजकीय निर्णयप्रक्रियेत सामावून घेण्यासाठी त्यांनी इ.स. १९१६ साली निपाणी येथे 'डेक्कन रयत असोसिएशन' ही संस्था स्थापली.
त्याकाळी धर्माच्या नावाखाली देवांना मुले-मुली वाहण्याची विचित्र पद्धत भारतात चालू होती. परंतु महाराजांनी आपल्या संस्थानात जोगत्या-मुरळी प्रतिबंधक कायदा करून ही पद्धत बंद पाडली. जातिभेदाचे प्रस्थ नष्ट व्हावे म्हणून आपल्या संस्थानात आंतरजातीय व आंतरधर्मीय विवाहास कायदेशर मान्यता दिली. तसा कायदा पारित केला आणि याची प्रत्यक्ष अंमलबजावणी करताना आपल्या चूलत बहीणीचे लग्न धनगर समाजातील यशवंतराव होळकर यांच्याशी लावून दिले. एवढेच नव्हे तर संस्थानात जवळजवळ १०० मराठा-धनगर विवाह घडवून आणले. अशा अनेक कार्याच्या माध्यमातून त्यांनी स्त्रियांना सन्मानाची वागणूक व दर्जा मिळवून दिला.

नगरपालिकेत राखीव मतदारसंघ :
कोल्हापूर नगरपरिषदेचे  प्रतिनिधी राजदारबारा मार्फत नेमण्याची प्रथा बंद करून राजषी शाहू महाराजांनी नगरपरिषदेमध्ये मध्ये लोकशाही पद्धतीने निवडणूक घेण्यास सुरूवात केली. प्रत्येक जातीस लोकसंख्येच्या प्रमाणात राखीव मतदारसंघ निर्माण केले. नगरपररषदेचे ४७ मतदारसंघ निर्माण करून ख्रिश्चन,मुसलमान, जैन, लिंगायत , वाणी, जंगम, तेली, सुतार, कुं भार, साळी, कोळी, लोहार, धनगर,पारधी, वडार, मांग, महार, चांभार, भंगी इत्यादी जातीचे ४७ उमेदवार निवडून दिले आणि चांभार समाजातील दत्तोबा पवार यांना नगर परिषदेच्या स्थायी समितीचे अध्यक्ष केले.

'मूकनायकास' मदत :
 दत्तोबा पोवार हे शाहू महाराजांचे निष्ठावंत सेवक होते. त्यांनी १९१७ मध्ये डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्याशी परिचय करून घेतला होता. याच दत्तोबांनी डॉ. आंबेडकरांविषयी महाराजांना सांगितले. दलित समाजातील एक तरुण मुलगा शिक्षण घेऊन तयार झाल्याचे ऐकून महाराजांना आनंद झाला. त्या दोघांची भेट १९१९ मध्ये झाली. दोघांचे स्नेहबंध दृढ झाले. दलितांची बाजू जनतेसमोर आणि भारत दौऱ्यावर आलेल्या साऊथबरो समितीसमोर मांडण्यासाठी डॉ. आंबेडकरांना वर्तमानपत्राची गरज भासू लागली. ही बाब बाबासाहेबांच्या सहकाऱ्यांनी महाराजांच्या कानावर घातली आणि वर्तमानपत्र सुरू करण्याची योजना त्यांच्यासमोर ठेवली. महाराजांना ही योजना पसंत पडली आणि त्यांनी वर्तमानपत्र सुरू करण्यासाठी तत्काळ अडीच हजार रुपयांचा धनादेश दिला. त्यातूनच ३१ जानेवारी १९२० रोजी ‘मूकनायक’ पाक्षिक सुरू झाले.

माणगाव परिषद :
दत्तोबा पोवार, गंगाराम कांबळे, तुकाराम गणेशाचार्य, शिवराम कांबळे, रामचंद्र कांबळे, निंगाप्पा ऐदाळे यांनी चर्चा करून माणगाव परिषद घेण्याची तयारी चालवली. त्यासाठी निंगाप्पा ऐदाळे डॉ. आंबेडकरांना भेटले. भेटीत २१ व २२ मार्च १९२० ही तारीख निश्‍चित करण्यात आली. त्या परिषदेत शाहू महाराज म्हणाले, ‘‘तुम्ही तुमचा पुढारी शोधून काढलात, याबद्दल मी तुमचे अभिनंदन करतो. माझी खात्री आहे, की आंबेडकर तुमचा उद्धार केल्याशिवाय राहणार नाहीत; इतकेच नव्हे तर अशी एक वेळ येईल की, ते हिंदुस्थानचे पुढारी होतील.’’
     डॉ. आंबेडकरांनी अध्यक्षीय भाषणात शाहू महाराजांच्या कार्याचा गौरव केला.डॉ. बाबासाहेब म्हणाले, " राजर्षी शाहू महाराजांनी आपल्या राज्यात अस्पृश्यांना समानतेचे, बरोबरीचे हक्क देऊन त्यांचा उद्धार करण्याचे सत्कृत्य आरंभिल्याबद्दल आपण त्यांचे कायम ऋणी असले पाहिजे. त्याबद्दल मी त्यांचे अभिनंदन करतो."  शाहू महाराजांचा वाढदिवस ईद-दिवाळीप्रमाणे साजरा करावा असे डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी आवाहन केले होते.
   बहुजन समाजाच्या सामाजिक उन्नतीसाठी  शाहू राजांनी मोठे कार्य केले. सामाजिक परिवर्तनाला गती प्राप्त करून दिली, तसेच सनातनी वर्गाच्या विरोधाला न जुमानता अस्पृश्य समाजाच्या विकासासाठी महत्त्वाची भूमिका बजावली होती म्हणून डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी "शाहूराजे हे सामाजिक लोकशाहीचे आधारस्तंभ होते" असे गौरवोद्गार काढले होते.
  अश्या या महान राजास जयंतीनिमित्त विनम्र अभिवादन !


✍️आयु. बुध्दजय भालशंकर
📱९९६०३७२७३६

Wednesday, January 3, 2024

आज नऊ रंग गेले कुठे?

     विद्या सरकारी कार्यालयात काम करणारी बौद्ध समाजाची तरुणी. ग्रामीण भागातील शेतमजुराची ही मुलगी अभ्यास करून स्पर्धा परीक्षा देऊन प्रशासनात आली.

    आज ३ जानेवारी. विद्या कार्यालयात साडी घालून आली. सर्वांच्या नजरा तिच्यावरच खिळल्या होत्या.प्रत्येकजण तिला विचारत होता,"मॅडम,आज काय वाढदिवस आहे का तुमचा,की अजून काही विशेष"? विद्या मात्र स्मितहास्य देऊन शांत रहायची.

   आजूबाजूच्या महिला वर्गाला मात्र काही चैन पडेना.विद्याने साडी का घातली याचं उत्तर त्यांना हवं होतं.शेवटी सर्व महिला ग्रुप विद्याच्या टेबलजवळ आला आणि तिला कारण विचारलं.

    विद्याने उत्तर दिलं,"अहो आज सावित्रीमाई फुले यांची जयंती आहे ना म्हणून साडी घातली".

     एकीने प्रश्न विचारला,"हा ते ठीक आहे जयंती वगैरे पण त्यात साडी घालण्यासारखं विशेष काय"? दुसरी म्हणाली,"अंग वेडी विद्या ,सणासुदीला साडी घालावी असं जयंती वगैरेला थोडीच घालायची असते साडी". तिसरी नाराजीच्या स्वरात म्हणाली," माझा तर मूडच गेला बाई. वाटलं विद्याकडे विशेष कारण असेल.पण कसलं काय?". 

    सर्व महिला मंडळ चेहऱ्यावर नाराजी आणि प्रश्नचिन्ह घेऊन आपापल्या जागेवर जाऊन बसलं.

    ज्यांच्या सोबत आपण काही दिवसांपूर्वी नऊ रंगाच्या साड्या घालून फोटो काढले आज त्यांनाच आपल्या साडीचा प्रश्न पडलेला बघून हताश झालेल्या विद्याने शेजारी बसलेल्या राहुलला विचारले,"सर काय हे,काय म्हणावं अश्या यांच्या वागण्याला"?

   राहुलने उत्तर दिले- "मानसिक गुलामगिरी".

          - आयु. बुद्धजय भालशंकर

              मो.९९६०३७२७३६